Posted in Շարադրություններ, Uncategorized

Մեզ սովորեցրեցին…

6-15

Մեզ սովորեցրեցին գրել, հաշվել, պարել… բայց ոչ ոք չսովորեցրեց՝ հասկանալ դիմացինի տխրությունը, լսել լռությունը: Այն լռությունը որ լրացնում է մեր հոգու դատարկությունը, դառնում մեր ընկերը: Լռությունը ամենուր է, իմ մեջ, կողքինի մեջ նաև քո մեջ: Երբ մենք բաժանվելու էինք մեր մտերիմներից, ուր էին ուսուցիչները: Այն ուսուցիչները, որ մեզ անգիր անել տվեցին բազմապատկման աղյուսակը, որ ին՞չ: Բազմապատկման աղյուսակը կթեթևացնի մեր ցավը, ո՛չ: Այն մարդկանցից, մեզ համար թանկ են և մենք սիրում ենք նրանց, բայց հանկարծ մի բան են անում և վերջ, մենք հիասթափվում ենք… ընդմիշտ և հոգում մի աննկարագրելի ցավ ենք զգում: Ցավ կա, որ լինում է ոտքի վրա, ձեռքի վրա… և դա շոշափելի է, բայց կա ցավ, որ ամեն անգամ մեզ խեղդում, տանջում է, և դա արդեն դարձել է հոգեվիճակ: Սեր դեպի ընկերը, ծնողը, երբ հաճելի է անգամ լռել մարդու հետ և միասին լսել լռության ձայնը: Ձեռդ դիր սրտիդ: Այն սրտին, որի վրա շատ վերքեր կան, և այդ վերքերը դարձել են սպիներ: Տե՛ս, նա նորից զարկում է ու զարկում՝ հաշվի չառնելով վրայի սպիները: Այն սպիները դարձել են մեր ուսուցիչները, իրական ընկերները և երբեք մեզ չեն լքի: Սիրտը նորից աշխատում է… կոտրվելիս նորից շարունակում է աշխատել նույն զարկերով: Որոշեցին, որ պետք է ինքներս սովորենք: Զբաղվենք ինքնակրթությամբ, ինչպես ասում են:

Advertisements
Posted in Շարադրություններ

Դիմակ…

Կան մարդիկ, որոնց դիմակի տակ ոչինչ չկա, իսկ կան մարդիկ, որոնց դիմակի տակ կան հազարավոր դիմակներ։ Նման մարդիկ լինում են կեղծավոր, երեսպաշտ… Նրան9ք թաքցնում են իրենց իրական եսը։ Ես, որ անհայտ է մնում։ Գալիս է պահ, երբ այդ դիմակները դառնում են նրանց հիմնական եսը, դառնում սովորական։ Կան դիմակներ, որոնք ժպտում են՝ այդ ժպիտի տակ թաքցնելով միլիարդավոր արցունքներ։ Նրանց աչքերը լինում են թաց, բայց դեմքին՝ ժպիտ։ Մեր կյանքում անհայտ է մնում այն, թե ինչպես են կարողանում ժպտալ այդքան այն ժամանակ, երբ հոգում թախիծն է տիրում։ Դիմակը դնում են հարազատների մոտ, ընկերների… Բայց ոչ ոք չի կարողանում հանել այն։ Կան մարդիկ, որոնց դիմակի տակ ոչինչ չկա։ Երբ նրանք ժպտում են, դիմակն էլ է ժպտում, երբ լալիս են, դիմակն էլ է լալիս։ Նրանք անկեղծ են, ողղախոս են… ։ Սիրում եմ այդպիսի մարդկանց…

Posted in Շարադրություններ, Uncategorized

Երբ կորցնում ենք մեկ վարկյան…

stop_time_by_schilles_photography-d2ocvjn

Իմ կարծիքով, ամեն մի վայրկյան մեզ համար թանկ է, որովհետև այդ մի վայրկյանում կարող ես փոխել քո ամբողջ կյանքը։ Մեր կյանքում ամեն մի բան անիմաստ չի լինում, նույնիսկ մեր վատ արարքները։ Մենք պատասխան չենք տալու ուրշներին, թե ինչու ենք այդպես արել, մենք այդ արարքով կորցնելու ենք մեր մի վայրկյանը։ Մի վայրկյանը մեզ հերիք է, որ փոխվի ամեն մի բան։ Մեր կյանքը բաղկաղած է միլիոնավոր վայրկյաններից, և այդ ամեն մի վայրկյանը մի կյանք է։ Մենք կարող ենք ստեղծել ամեն բան, բայց կյանքը  միակ բանն է, որ մենք չենք ստեղծում, այլ միայն կառավարում ենք: 

Posted in Շարադրություններ, Uncategorized

Ամանորն առիթ է ինչի՞ համար…

Շուտով կվերջանա հին տարին և կսկսի այրդեն նոր տարին, որտեղ կլինեն ավելի մեծ հաջողություններ: Կմոռանաք այն վատ դեպքերը, որ կատարվել հին տարում և նոր տարում ավելի զգույշ կլինենք, որ հաջորդ անգամ այդպիսի բաներ չանենք: Ամանորը մի մեծ առիթ է նվիրելու քո ամբողջ սերը և ուրախությունը: Նվիրելու այն սերն   ու երջանկությունը, որ դեռ չես նվիրել ոչ ոքի: Ասուն են, որ անանորյա երազանքները կատարվում են, բայց ինձ թվում է, որ ամեն անգամ չէ որ կատարվում է: Ես միշտ իմ ընտանիքի հետ եմ անցկացրել Ամանորը: Մենք միասին ենք տոնածառը զարդարում և այնքան ծիծաղելի է անցնում: Ամանորը մի մեծ առիթ է լինելու ընտանիքի կողքին ամբողջ օրը: Ամանորը մի մեծ առիթ է տեսնելու հին ծանոթների:

Posted in Շարադրություններ, Uncategorized

Ինչու եմ ծնվել ես…

Ես չգիտեմ ինչի համար եմ ծնվել ես: Մեկ-մեկ ինձ թվում է, որ ես անիմաստ եմ այս աշխարհում: Մարդիկ աշխարհի մի մասն են, բայց ես մտածում եմ, որ ես աշխարհում տեղ չեմ զբաղեցնում: Երբ ես չեմ գալիս դպրոց, հաջորդ օրը Լիլին պատմում է ինձ, թե ինչ է եղել այդ օրը, և ես մտածում եմ, որ առանց ինձ ավելի լավ  է անցնում օրը: Մի պահ է գալիս, որ ես ավելորդ եմ: Ինձ թվում է, որ ես ոչինչ չեմ կարող անել անպայմա պետք է ձախոխվի: Դուք միակն եք, ով գիտի այս բանի մասին: