Posted in Պատմություն, Uncategorized

Դաս 1

1.Վերլուծիր 1895թ. «Մայիսյան բարենորոգումներ »  և նրա հետևանքները:

Օսմանյան կայսրության հայաբնակ վայրերում վարչական, դատական և այլ վերափոխումների ծրագիր: Բեռլինի դաշանագրի 61-րդ հոդվածի համաձայն կազմել էին Կ. Պոլսում Մեծ Բրիտանիայի, Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի դեսպանները և ներկայացրել սուլթանի կառավարությանը 1895-ի մայիսի 11-ին (այստեղից էլ «մայիսյան» անվանումը): Նախագիծը ներկայացվեց եվրոպական հասարակական կարծիքի ճնշման տակ։

Նախագիծը հիմանականում նախատեսում էր հայաբնակ վեց վիլայեթներում կենտրոնական իշխանության ամրապնդում, հասարակական   կյանքի զարգացում, արտադրության և տնտեսական դրության կարգավորում, ինչպես նաև քրիստոնյաների պաշտպանությունը քուրդ ցեղապետների կամայականություններից:

Ըստ նախագծի, նահանգների վալիները (նահանգապետներ) պետք է նշանակվեին Օսմանյան կայսրության ընդունակ և բարեխիղճ պաշտոնյաներից, առանց կրոնի խտրության, 5 տարի ժամկետով: Մեծ  տերությունների կիսապաշտոնական հովանավորությամբ Բ. դռանը կից կազմվելու էր մշտական հանձնաժողով (վերահսկող կայուն կոմիտե), որը կհսկեր բարենորոգումների անթերի գործադրությունը: Բոլոր պաշտոնները նաև ոստիկանությունը պետք է բաշխվեին մահմեդականների և քրիստոնյաների միջև. եթե պաշտոնյան մահմեդական էր, նրա օգնականը քրիստոնյա էր լինելու և՝ ընդհակառակը: Բոլոր խորհուրդների (նախագահական ընդհանուր խորհուրդը, սանջակի, կոզայի և նահիեի), ինչպես և տարբեր հանձնախմբերի (այդ թվում՝ հատուկ դատաստանական) կեսը պետք է քրիստոնյա լիներ:

«Մայիսյան բարենորոգումներ»-ի ծրագիրը, որը խիստ չափավոր էր, կազմված էր հիմանակում գործող թուրքական  օրենքների սահմաններում և առանձին իրավունքներ չէր ընձեռում հայերին ու առավել ևս՝ բավարարում նրանց քաղաքական պահանջները, այդուհանդերձ,

2.Համեմատել Զեյթունի հերոսամարտը, Վանի ինքնապաշտպանությունը, հետևանքները:

Զեյթունի ինքնապաշտպանությունը ավարտվեց հաղթանակով։ Նրանք կարողացան ետ մղել Թուրքերին և նրանք չկարողացան գրավել Զեյթունը։ Հալեպում կնքվեց հաշտության այմանագիր, որի հիման վրա թուրքերը մեծ զիջումների գնացին։

3.Ցանոթացիր այս հղմանը «Ցեղասպանություն»  տերմինը,   ինչ փոփոխություններ կկատարեիր, հիմնավորիր կամ հերքիր, որ 21-րդ դարում ցեղասպանություն չի կատարվում:

Իհարկե ցավալի է միշտ, երբ զոհեր են լինում, բայց այնուամենայնիվ փոխություններ չէի անի, քանի որ եթե լինեին փոփոխություններ պատմությունը լրիվ այլ հունով կշարունակվեր ու գուցե և մենք հիմա չէինք լինի։

4.Փորձիր վերհանել քո նախնիների պատմությունը.արդյոք դու էլ մազապուրծ փախած հայի ժառանգ ես, թե ոչ, եթե այո , ապա հարցումների արդյունքում հավաքագրի այդ պատումը՝ նկարներով, հնամյա իրերի լուսանկարներով:

Իմ նախնիները Շամշադինից են ու իրենիցից ոչ ոք կապ չի ունեցել ցեղասպանության հե

5.Արդի և ապագա ինչ մոտեցում ես առաջարկում սահմանակից պետության/Թուրքիայի/, քո հասակակիցների  հետ: 

Դեմ չեմ մեր հարևաններ հետ շփմանը ու դա ինձ համար նորմալ է։ Երկու և ավել մեր հարևան երկրների հետ շփվելը ավելի արդյունավետ կլինի բոլոր կողմերին, նաև հետագա զարգացումներին։

Աղբյուրներ՝ Հայոց պատմության  8-րդ դասարանի դասագիրք, էջ 91-96/ համացանց

Advertisements
Posted in Русский язык, Պատմություն, Uncategorized

История в искусстве

mhitaristy
Ованес Айвазовский- Мхитаристы на острове

Эта картина Ивана Константиновича Айвазовского была написана в 1843 году. Произведение выполнено маслом на холсте. Работа находится в Музее М. Сарьяна, Ереван.

Мхитаристы – армянский католический монашеский орден.

Основан в 1712 г. Мхитаром Севастийским (1676—1749). С 1717 обосновался на острове Св.Лазаря – Сан-Ладзаро дельи Армени, близ Венеции, который Мхитар Севастийский (Манук ди Пьетро), бежавший вместе с группой последователей от турецкого преследования и отдавшийся под покровительство папы римского, получил от венецианских правителей. Позже часть организации обосновалась в Вене, где также продолжает существовать. Мхитаристы сыграли известную роль в развитии армянской филологии и церковно-феодальной литературы. Они издавали труды древнеармянских писателей, исследования по армяноведению, словари, переводили литературные памятники древнегреческой и римской литературы на древнеармянский язык. Деятельность Мхитаристы в основном служила укреплению влияния Ватикана на Ближнем Востоке.

Главное направление деятельности ордена – культурное развитие армянского народа, сохранение языка и памятников древнеармянской письменности, проповедническая деятельность в странах Ближнего Востока.